სოფიო ჩერქეზიშვილი დაიბადა 1971 წელს. 1990 წელს დაამთავრა თბილისის იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელი, ხოლო 1994 წელს - თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. იგი ერთ-ერთი პირველი ქართველი ხელოვანთაგანი იყო, ვინც საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ სასწავლებლად დასავლეთში გაემგზავრა. 1994–1998 წლებში სწავლობდა გერიტ რიტფელდის აკადემიაში (ამსტერდამი, ნიდერლანდები), სადაც ჩამოყალიბდა მისი პროფესიული და კონცეპტუალური მხატვრული ხედვის მნიშვნელოვანი საფუძვლები.
საქართველოში დაბრუნების შემდეგ სოფიო ჩერქეზიშვილი აქტიურად ჩაერთო ქვეყნის თანამედროვე ხელოვნების პროცესში და პარალელურად განაგრძო პედაგოგიური საქმიანობა. იგი ასწავლიდა იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელში (1999–2006), მოგვიანებით კი - თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტზე (2010–2018). 2006 წლიდან დღემდე იგი არის GIPA-ის აუდიო-ვიზუალური და მედიახელოვნების პროფესორი.
2000 წლიდან სოფიო ჩერქეზიშვილი აქტიურად მონაწილეობს როგორც საერთაშორისო, ისე ადგილობრივ გამოფენებსა და პროექტებში. მიუხედავად ამისა, მის შემოქმედებაში ცენტრალური ადგილი უკავია პერსონალურ პროექტებს, რომლებიც გამოირჩევა მკაფიოდ იდენტიფიცირებადი და უნიკალური მხატვრული ენით. მის ყველაზე ცნობილ ნამუშევრებს შორისაა: რატომ ამოდის ჩემს თავზე ბალახი; ერთი წუთი საკმარისია, რომ დაინახო მთელი ცხოვრება; კავკასიონი ფიქრობდა ჩემზე; და თუ დაგჭირდება, გემებიც ჩერდებიან და სხვა. ამ ნამუშევრებში ისმის ქალების ხმა, რაც კიდევ უფრო ამძაფრებს ვიზუალური ნარატივის ემოციურ და შინაარსობრივ სიღრმეს.
საქართველოს ეროვნულ გალერეაში 2024 წელს გამართული გამოფენა - და მერე მან თქვა, ალბათ - წარმოადგენდა ინტენსიურ მხატვრულ კვლევას, რომლის კონცეპტუალური ჩარჩო თავად ავტორის მიერ იყო ფორმულირებული:
„ამ ისტორიას ვუძღვნი ხეებს, რომლებიც ვიცი, რომ დაფრინავენ, ხიდებსა და ლაბირინთებს, რომლებსაც ვიცი, რომ ავაშენებ, ზღაპრებს, რომლებსაც ვიცი, რომ დავიჯერებ, და ზარებს, რომლებსაც, ალბათ, გავიგონებ.“
ეს განაცხადი ნათლად გამოხატავს ჩერქეზიშვილის ხელოვნების საფუძვლად დადებულ იდეასა და კონსტრუქციულ პრინციპს. გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო 28 ფერწერული ნამუშევარი, ასევე ინსტალაცია ხეებმა იციან მხარში დგომა, რომელიც მნიშვნელოვნად აძლიერებდა გამოფენის კონცეპტუალურ შრეებს.
სოფიო ჩერქეზიშვილი გამორჩეული ქართველი მხატვარია, რომლის ნამუშევართა ტრადიციული სტილური კლასიფიკაცია რთულია. იგი ორგანულად აერთიანებს კლასიკურ და ექსპერიმენტულ ელემენტებს, ქმნის რა მდიდარ და მრავალშრიან ვიზუალურ ნარატივებს. მის ხელოვნებაში იკვეთება სიურრეალიზმის, სიმბოლიზმისა და ფიგურატიული ხელოვნების ნიშნები.
მხატვარი გამოგონილი „სხვა მე“-ს მეშვეობითა და ქალთა ფიგურების სისტემური ტირაჟირებით ავითარებს საკუთარ ესთეტიკურ ფორმებსა და კონცეპტუალურ გზავნილებს. ამასთან, მისი შემოქმედება ეფუძნება მსოფლიო კულტურულ გამოცდილებებს. ჩერქეზიშვილის ნამუშევრები გამოირჩევა თამამი, ლოკალური ფერებით, მინიმალისტური, ხშირად შეგნებულად პრიმიტივიზებული ფორმებითა და ხაზებით. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება თვალთმეტყველებას, როგორც ემოციური კომუნიკაციის მთავარ ინსტრუმენტს, რომლის მეშვეობითაც მყარდება ინტიმური კავშირი მაყურებელთან. ტექსტი მის კომპოზიციებში განუყოფელი ელემენტია და აძლიერებს ნამუშევართა ემოციურ ზემოქმედებას.
სოფიო ჩერქეზიშვილის ხელოვნება გამოირჩევა მკაფიო სოციალური ორიენტაციით. ქალები მის შემოქმედებაში ცენტრალურ ფიგურებად გვევლინებიან და ასახავენ თანამედროვე ქართული საზოგადოების ტრანსფორმაციას. მხატვარი იკვლევს იდენტობის, სიყვარულის, შიშისა და ვნების ეგზისტენციურ თემებს, სადაც თავისუფალი ნება აღიქმება როგორც მეტაფიზიკური და სულიერი ფენომენი. იგი მუდმივად უბრუნდება უკვე განცდილსა და აღქმულ გამოცდილებებს, რათა აქციოს ისინი რეფლექსიისა და გააზრების ობიექტად.
Sophia Cherkezishvili was born in 1971. In 1990, she graduated from the Iakob Nikoladze Art School in Tbilisi, followed by her studies at the Tbilisi State Academy of Arts, which she completed in 1994. She was among the first Georgian artists to pursue education in the West after the collapse of the Soviet Union. From 1994 to 1998, she studied at the Gerrit Rietveld Academy in Amsterdam, the Netherlands, where the foundations of her professional and conceptual artistic vision were formed.
After returning to Georgia, Cherkezishvili became actively engaged in the country’s contemporary art scene while continuing her pedagogical career. She taught at the Iakob Nikoladze Art School from 1999 to 2006 and later at the Faculty of Fine Arts of the Tbilisi State Academy of Arts between 2010 and 2018. Since 2006, she has been a Professor of Audiovisual and Media Arts at GIPA.
Since 2000, Sopho Cherkezishvili has participated extensively in both international and local exhibitions and projects. Nevertheless, her artistic practice is primarily centered on personal projects distinguished by a clearly identifiable and unique visual language. Among her most notable works are Why Does Grass Grow on My Head; One Minute Is Enough to See an Entire Life; The Caucasus Was Thinking of Me; And If You Need It, Even Ships Will Stop, among others. These works appear to carry an audible female voice, deepening the emotional and semantic layers of their visual narratives.
Her exhibition And Then She Said, Perhaps, held at the Georgian National Gallery in 2024, constituted an intensive artistic inquiry. Its conceptual framework was articulated by the artist herself:
“I dedicate this story to trees that I know can fly, to bridges and labyrinths that I know I will build, to fairy tales that I know I will believe in, and to bells that I will probably hear.”
This statement encapsulates the core idea and constructive principle underlying her artistic practice. The exhibition featured 28 paintings alongside the installation Trees Know How to Stand by Each Other, which significantly reinforced the project’s conceptual layers.
Sopho Cherkezishvili is a distinctive Georgian artist whose work resists conventional stylistic classification. She seamlessly integrates classical and experimental elements, producing rich and multilayered visual narratives. Her art incorporates aspects of Surrealism, Symbolism, and figurative traditions.
Through the use of an invented “alter ego” and the systematic repetition of female figures, the artist articulates her aesthetic forms and conceptual messages. Her practice draws upon a wide range of cultural references. Cherkezishvili’s works are characterized by bold, local colors, minimalist and often deliberately primitivized forms and lines. Particular emphasis is placed on the gaze as a carrier of emotional expression, establishing an intimate connection with the viewer. Text functions as an integral component of her compositions, intensifying their emotional impact.
No comments:
Post a Comment