Reiseaufzeichnungen : Ein Besuch im Atelier von Roсko Iremashvili
Autor: Alexander Aßfalg Tiflis, März 2025
Mein Besuch in Georgien galt diesmal nicht primär den historischen Denkmälern, sondern der Beobachtung jener zeitgenössischen Prozesse, die das heutige Gesicht des Landes prägen. Als Verwandter von Julius Asphalg verstehe ich diese Reise auch als Fortführung einer persönlichen Geschichte: Mich interessierte der Prozess, wie sich das kulturelle Gedächtnis in die moderne Realität transformiert. Meine erste Begegnung mit dem Werk von Roсko Iremashvili fand in der Nationalgalerie von Tiflis statt. Seine Skulptur „David“, platziert in unmittelbarer Nähe zur Pirosmani-Dauerausstellung, hinterließ bei mir einen bleibenden Eindruck. Es war ein tiefgreifender Kontrast: Die stoische Statik Pirosmanis gegenüber Iremashvilis dynamischem, analytischem Blick. Dieser objektive Antagonismus gab den Anstoß, den Künstler persönlich aufzusuchen, der die Gegenwart so unmissverständlich thematisiert.
Beim Betreten von Iremashvilis Atelier fällt sofort die methodische Organisation auf, die unverkennbar auf seine Ausbildung an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart hinweist. Hier gibt es kein kreatives Chaos; jedes Objekt und jedes Material folgt einer zweckgebundenen Logik. Seine Handschrift ist von einer analytischen Herangehensweise geprägt. In seinen Arbeiten sind Gegenstände nie bloßes Dekor – sie fungieren als Träger sozialer und politischer Diskurse. Ob es der mühsame Alltag der Bergarbeiter aus Tschiatura (einem bedeutenden Mangan-Industriezentrum Georgiens, das für seine prekären Arbeitsbedingungen und postsowjetische Ästhetik bekannt ist) oder die Dekonstruktion antiker Mythen ist - Roсko übersetzt diese Themen in eine Sprache, in der Sentimentalität durch Präzision und eine oft ironische Distanz ersetzt wird. Besonders eindringlich blieb mir die Metapher „Kerosin unter der Haut“ in Erinnerung – eine kompromisslos ehrliche Artikulation von Ressourcenabhängigkeit, Opferbereitschaft und dem existenziellen Überlebenskampf.
Das Atelier ist ein intellektueller Raum, in dem die historischen Schichten von Tiflis auf rationale Kritik treffen. Iremashvili legt die Widersprüchlichkeit der Welt offen und zwingt den Betrachter zur Selbstreflexion aus einer Außenperspektive. Für mich war dieser Besuch die Begegnung mit einem Geist, der nicht gefallen oder emotional manipulieren will, sondern eine systemische Sichtweise darauf bietet, wie das Individuum unter historischem und sozialem Druck existiert. Iremashvilis Werk ist ein intellektuell aufrichtiges Produkt, das lokale Rahmen sprengt und globale Fragen adressiert.
მოგზაურის ჩანაწერები : როკო ირემაშვილის სახელოსნოში
ავტორი ალექსანდრე ასფალგი
თბილისი, მარტი, 2025
საქართველოში ჩემი მოგზაურობის მიზანი ამჯერად არა მხოლოდ ისტორიული ძეგლების დათვალიერება, არამედ იმ თანამედროვე პროცესებზე დაკვირვება იყო, რომლებიც ქვეყნის დღევანდელ სახეს განსაზღვრავენ. როგორც იულიუს ასფალგის ნათესავისთვის, ჩემთვის ეს ვიზიტი გარკვეულწილად პირადი ისტორიის გაგრძელებაა: მაინტერესებდა, როგორ ტრანსფორმირდება წარსულის მეხსიერება თანამედროვე რეალობაში. ჩემი პირველი შეხება როკო ირემაშვილის შემოქმედებასთან თბილისში - ეროვნულ გალერეაში შედგა. იქ ნანახმა სკულპტურამ "დავითი", რომელიც ნიკო ფიროსმანის ექსპოზიციის გვერდით იდგა, ჩემზე სერიოზული შთაბეჭდილება მოახდინა. ეს იყო მკაფიო კონტრასტი: ფიროსმანის სიმშვიდე და სტატიკურობა ირემაშვილის დინამიკური და კრიტიკული ხედვის პირისპირ. სწორედ ამ ობიექტურმა დაპირისპირებამ მიბიძგა, პირადად გამეცნო ადამიანი, რომელიც ასე პირდაპირ საუბრობს დღევანდელობაზე.
ირემაშვილის სახელოსნოში ვიზიტისას პირველი, რაც თვალში მხვდება, არის მუშაობის მეთოდოლოგია და ორგანიზებულობა, რაც აშკარად მიუთითებს მის გერმანულ გამოცდილებაზე შტუტგარტის ხელოვნების აკადემიაში. აქ არ არის ქაოსი; ყოველი ნივთი და მასალა კონკრეტულ ამოცანას ემსახურება. მისი ხელწერა გამოირჩევა ანალიტიკური მიდგომით. მის ნამუშევრებში საგნები მხოლოდ დეკორაცია არ არის - ისინი სოციალური თუ პოლიტიკური შინაარსის მატარებლები არიან. იქნება ეს ჭიათურელი მუშების ყოველდღიურობა თუ ძველი მითების ახლებური გააზრება, როკო ყველაფერს თარგმნის ენაზე, სადაც ემოცია ჩანაცვლებულია ზუსტი და ხშირად ირონიული ხედვით. განსაკუთრებით დამამახსოვრდა მეტაფორა "ნავთი კანქვეშ" - ეს არის რესურსის, მსხვერპლისა და გადარჩენისთვის ბრძოლის ძალიან მძაფრი და პატიოსანი ფორმულირება.
სახელოსნო თავად არის ერთგვარი ინტელექტუალური სივრცე, სადაც თბილისის ისტორიული ფენები ხვდება რაციონალურ კრიტიკას. ირემაშვილი სამყაროს წინააღმდეგობრიობას აშიშვლებს და მნახველს აიძულებს, გვერდიდან შეხედოს საკუთარ თავს.
ჩემთვის ეს ვიზიტი იყო შეხვედრა ადამიანთან, რომელიც არ ცდილობს თავის მოწონებას ან ემოციებით მანიპულირებას, არამედ გვთავაზობს სისტემურ ხედვას იმაზე, თუ როგორ ცხოვრობს ადამიანი ისტორიულ და სოციალურ წნეხში. ირემაშვილის შემოქმედება არის ინტელექტუალური პროდუქტი, რომელიც სცილდება ლოკალურ ჩარჩოებს და პასუხობს გლობალურ კითხვებს.
Travel Notes : A Visit to Roсko Iremashvili’s Studio
Author: Alexander Asphalg Tbilisi, March 2025
My visit to
Georgia this time was focused not merely on historical landmarks, but on
observing the contemporary processes that define the country’s current
identity. As a relative of Julius Asphalg, I view this visit as a continuation
of a personal narrative: I was keen to see how the memory of the past is
transformed within modern reality. My first encounter with Roсko Iremashvili’s
work occurred at the National Gallery in Tbilisi. His sculpture
"David," displayed alongside the works of Niko Pirosmani, made a
significant impact on me. It presented a stark contrast: Pirosmani’s tranquility
and static presence versus Iremashvili’s dynamic and critical vision. This
objective juxtaposition prompted me to personally meet the artist who addresses
the present so directly.
Upon visiting
Iremashvili’s studio, the first thing that strikes one is the methodical
organization, clearly reflecting his experience at the State Academy of Art and
Design in Stuttgart. There is no chaos here; every object and material serves a
specific task. His style is defined by an analytical approach. In his works, objects
are never mere decorations-they are carriers of social and political meaning.
Whether depicting the daily lives of Chiatura miners (an industrial
manganese mining town in Georgia, iconic for its harsh labor conditions and
decaying post-Soviet infrastructure) or offering a fresh take on
ancient myths, Roсko translates everything into a language where emotion is
replaced by a precise and often ironic perspective. I particularly remember the
metaphor "Kerosene under the skin"-a very poignant and honest formulation
of resource, sacrifice, and the struggle for survival.
The studio
itself is an intellectual space where the historical layers of Tbilisi meet
rational critique. Iremashvili exposes the contradictions of the world, forcing
the viewer to observe themselves from an external vantage point. For me, this
visit was an encounter with a person who does not seek to please or manipulate
through emotion, but rather offers a systemic view of how humans exist under
historical and social pressure. Iremashvili’s work is an intellectually honest
product that transcends local frameworks and addresses global questions.
