როკო ირემაშვილის ურბანული ხმები: მარტოობის ოქროსფერი იზოლაცია / Roсko Iremashvili’s Urban Sounds: The Golden Isolation of Solitude

როკო ირემაშვილის სკულპტურა ურბანული ხმები (2021) ვიზუალური კონტრასტების ენით მოგვითხრობს თანამედროვე ქალაქში ადამიანის ყოფიერების შესახებ. ნამუშევარი, რომელიც ბოჭკოვანი  მინისგანაა ჩამოსხმული, ერთი შეხედვით შეუთავსებელ ელემენტებს აერთიანებს: ხორკლიანი, მიწისფერი ფაქტურა ფიგურას ორგანულ, თითქოს მიწის წიაღიდან ამოზიდულ იერს სძენს, რასაც მკვეთრად უპირისპირდება პრიალა, ოქროსფერი დეტალები ურბანული ხელოვნურობის სიმბოლოები.

მუდმივი ამბოხი: ასაკი vs სუბკულტურა

სკულპტურა გამოსახავს ასაკოვან მამაკაცს, რომელიც გამოცდილებისა და წარსული დროის განსახიერებაა. თუმცა, მისი რადიკალური „პანკური“ ვარცხნილობა (იროკეზი) სტერეოტიპებს ამსხვრევს. ეს არის მანიფესტი იმისა, რომ: შინაგანი თავისუფლება არ ექვემდებარება ბიოლოგიურ ასაკს. პროტესტი არა ახალგაზრდული გატაცება, არამედ ცხოვრების წესია. იდენტობა ბევრად უფრო ღრმაა, ვიდრე სოციალური მოლოდინები.

ოქროსფერი დუმილი

ყურსასმენი, ქალაქის მცხოვრების ეს განუყოფელი ატრიბუტი, აქ „სამკაულად“ ან ერთგვარ „ნიღბადაა“ გარდასახული. ოქროსფერი ბზინვარება ხაზს უსვამს იზოლაციის პარადოქსს: პერსონაჟი ფიზიკურად ქალაქის ეპიცენტრშია, თუმცა გონებით სრულიად სხვა რეალობაში გადადის. ეს არის მცდელობა, შეიქმნას ინტიმური სივრცე გარე სამყაროს ქაოსსა და აგრესიულ ხმაურში.

მყიფე პედესტალი

ფიგურა სარკისებურ, დახრილ ზედაპირზე დგას, რაც მუდმივი არამდგრადობის განცდას ბადებს. მიუხედავად იმისა, რომ ოქროსფერი პედესტალი პერსონაჟს თითქოს „აკერპებს“ და თანამედროვეობის ძეგლად აქცევს, ზედაპირის დახრილობა მიგვანიშნებს, რომ ეს ურბანული დიდება და ყოფა უკიდურესად მყიფე და დროებითია. 

ურბანული ხმები არის სარკე, რომელშიც დღევანდელი საზოგადოება საკუთარ სიმარტოვეს ხედავს.

ნამუშევარი შლის ზღვარს „ძველსა“ და „ახალს“ შორის. ასაკოვანი პანკის იმიჯი გვახსენებს, რომ ურბანული კულტურა ყველას შთანთქავს და გარდასახავს. მიუხედავად ოქროსფერი ელვარებისა, ფიგურიდან მაინც სიმარტოვის სევდა მოდის - ეს არის თანამედროვე ადამიანის ხვედრი: იყო ყველასთან ერთად და მაინც დარჩე აბსოლუტურად იზოლირებული.

ალექსანდრა გაბუნია. 2026

 

Rocko Iremashvili’s sculpture, Urban Sounds (2021), speaks through the language of visual contrasts, exploring the human condition within the modern cityscape. Cast in fiberglass, the piece juxtaposes a rough, earthy texture - giving the figure an organic, almost primordial presence - with sleek, golden details that introduce a sharp, artificial urban dimension.

Permanent Rebellion: Age vs. Subculture

The sculpture depicts an elderly man who is the embodiment of experience and time past. However, his radical "punk" hairstyle -the Mohawk - shatters traditional stereotypes. It serves as a manifesto of several key themes: Inner freedom is not bound by biological age. Protest is not a phase of youth, but a way of being. Identity runs deeper than social expectations or labels.

The Golden Silence

Headphones, an inseparable attribute of modern city life, are transformed here into a "piece of jewelry" or a "mask." Their golden luster highlights the paradox of isolation: while the character is physically rooted in the heart of the city, his mind and senses are transported to a different reality. It is a deliberate attempt to carve out an intimate space amidst the chaos and aggressive cacophony of the outside world.

A Fragile Pedestal

The figure stands on a shimmering, mirrored, and tilted surface, creating a persistent sense of instability. While the golden pedestal seems to "idolize" the character, turning him into a monument of modernity, its precarious tilt suggests that this urban existence is fundamentally fragile and fleeting. 

Urban Sounds is a mirror in which today’s society reflects upon its own loneliness.

Iremashvili blurs the line between the "old" and the "new." The image of an elderly punk reminds us that urban culture consumes and transforms everyone, regardless of age or social role. Despite the golden glow and trendy accessories, the figure radiates a profound sense of melancholy. This is the destiny of the modern individual: to be among everyone, yet remain utterly isolated.

Alexandra Gabunia. 2026 

სოფიო ჩერქეზიშვილი - ბიოგრაფია და შემოქმედებითი ხედვა / Sophia Cherkezishvili - Biography and Artistic Vision

სოფიო ჩერქეზიშვილი დაიბადა 1971 წელს. 1990 წელს დაამთავრა თბილისის იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელი, ხოლო 1994 წელს - თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. იგი ერთ-ერთი პირველი ქართველი ხელოვანთაგანი იყო, ვინც საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ სასწავლებლად დასავლეთში გაემგზავრა. 1994–1998 წლებში სწავლობდა გერიტ რიტველდის აკადემიაში (ამსტერდამი, ნიდერლანდები), სადაც ჩამოყალიბდა მისი პროფესიული და კონცეპტუალური მხატვრული ხედვის მნიშვნელოვანი საფუძვლები.

საქართველოში დაბრუნების შემდეგ სოფიო ჩერქეზიშვილი აქტიურად ჩაერთო ქვეყნის თანამედროვე ხელოვნების პროცესში და პარალელურად განაგრძო პედაგოგიური საქმიანობა. იგი ასწავლიდა იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელში (1999–2006), მოგვიანებით კი - თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტზე (2010–2018). 2006 წლიდან დღემდე იგი არის GIPA-ის აუდიო-ვიზუალური და მედიახელოვნების პროფესორი.

2000 წლიდან სოფიო ჩერქეზიშვილი აქტიურად მონაწილეობს როგორც საერთაშორისო, ისე ადგილობრივ გამოფენებსა და პროექტებში. მიუხედავად ამისა, მის შემოქმედებაში ცენტრალური ადგილი უკავია პერსონალურ პროექტებს, რომლებიც გამოირჩევა მკაფიოდ იდენტიფიცირებადი და უნიკალური მხატვრული ენით. მის ყველაზე ცნობილ ნამუშევრებს შორისაა: რატომ ამოდის ჩემს თავზე ბალახი; ერთი წუთი საკმარისია, რომ დაინახო მთელი ცხოვრება; კავკასიონი ფიქრობდა ჩემზე; და თუ დაგჭირდება, გემებიც ჩერდებიან და სხვა. ამ ნამუშევრებში ისმის ქალების ხმა, რაც კიდევ უფრო ამძაფრებს ვიზუალური ნარატივის ემოციურ და შინაარსობრივ სიღრმეს. 

სოფიო ჩერქეზიშვილი გამორჩეული ქართველი მხატვარია, რომლის ნამუშევართა ტრადიციული სტილური კლასიფიკაცია რთულია. იგი ორგანულად აერთიანებს კლასიკურ და ექსპერიმენტულ ელემენტებს, ქმნის რა მდიდარ და მრავალშრიან ვიზუალურ ნარატივებს. მის ხელოვნებაში იკვეთება სიურრეალიზმის, სიმბოლიზმისა და ფიგურატიული ხელოვნების ნიშნები.

მხატვარი გამოგონილი „სხვა მე“-ს მეშვეობითა და ქალთა ფიგურების სისტემური ტირაჟირებით ავითარებს საკუთარ ესთეტიკურ ფორმებსა და კონცეპტუალურ გზავნილებს. ამასთან, მისი შემოქმედება ეფუძნება მსოფლიო კულტურულ გამოცდილებებს. ჩერქეზიშვილის ნამუშევრები გამოირჩევა თამამი, ლოკალური ფერებით, მინიმალისტური, ხშირად შეგნებულად პრიმიტივიზებული ფორმებითა და ხაზებით. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება თვალთმეტყველებას, როგორც ემოციური კომუნიკაციის მთავარ ინსტრუმენტს, რომლის მეშვეობითაც მყარდება ინტიმური კავშირი მაყურებელთან. ტექსტი მის კომპოზიციებში განუყოფელი ელემენტია და აძლიერებს ნამუშევართა ემოციურ ზემოქმედებას.

სოფიო ჩერქეზიშვილის ხელოვნება გამოირჩევა მკაფიო სოციალური ორიენტაციით. ქალები მის შემოქმედებაში ცენტრალურ ფიგურებად გვევლინებიან და ასახავენ თანამედროვე ქართული საზოგადოების ტრანსფორმაციას. მხატვარი იკვლევს იდენტობის, სიყვარულის, შიშისა და ვნების ეგზისტენციურ თემებს, სადაც თავისუფალი ნება აღიქმება როგორც მეტაფიზიკური და სულიერი ფენომენი. იგი მუდმივად უბრუნდება უკვე განცდილსა და აღქმულ გამოცდილებებს, რათა აქციოს ისინი რეფლექსიისა და გააზრების ობიექტად.

Sophia Cherkezishvili was born in 1971. In 1990, she graduated from the Iakob Nikoladze Art School in Tbilisi, then studied at the Tbilisi State Academy of Arts, which she completed in 1994. She was among the first Georgian artists to pursue education in the West after the collapse of the Soviet Union. From 1994 to 1998, she studied at the Gerrit Rietveld Academy in Amsterdam, the Netherlands, where the foundations of her professional and conceptual artistic vision were formed.

After returning to Georgia, Cherkezishvili became actively engaged in the country’s contemporary art scene while continuing her pedagogical career. She taught at the Iakob Nikoladze Art School from 1999 to 2006 and later at the Faculty of Fine Arts of the Tbilisi State Academy of Arts between 2010 and 2018. Since 2006, she has been a Professor of Audiovisual and Media Arts at GIPA.

Since 2000, Sophia Cherkezishvili has participated extensively in both international and local exhibitions and projects. Nevertheless, her artistic practice is primarily centered on personal projects distinguished by a clearly identifiable and unique visual language. Among her most notable works are Why Does Grass Grow on My Head, One Minute Is Enough to See an Entire Life, The Caucasus Was Thinking of Me, and If You Need It, Even Ships Will Stop, among others. These works appear to carry an audible female voice, deepening the emotional and semantic layers of their visual narratives.

Sophia Cherkezishvili is a distinctive Georgian artist whose work resists conventional stylistic classification. She seamlessly integrates classical and experimental elements, producing rich and multilayered visual narratives. Her art incorporates aspects of Surrealism, Symbolism, and figurative traditions.

Through the use of an invented “alter ego” and the systematic repetition of female figures, the artist articulates her aesthetic forms and conceptual messages. Her practice draws upon a wide range of cultural references. Cherkezishvili’s works are characterized by bold, local colors, minimalist and often deliberately primitivized forms and lines. Particular emphasis is placed on the gaze as a carrier of emotional expression, establishing an intimate connection with the viewer. Text functions as an integral component of her compositions, intensifying their emotional impact.

როკო ირემაშვილის „დავითი“: თანამედროვე ქართული ქანდაკება და კლასიკური მითის პოსტმოდერნული ტრანსფორმაცია / Rocko Iremashvili’s David: Contemporary Georgian Sculpture and the Postmodern Reimagining of a Classical Myth

                                                                          

 ალექსანდრა გაბუნია, 2026

როკო ირემაშვილის სკულპტურა დავითი (2024, ფიბერგლასი) თანამედროვე ქართული პლასტიკის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი და გარდამტეხი ნამუშევარია. სკულპტურა  ერთი წლის განმავლობაში  საქართველოს  ეროვნული გალერეის მუდმივ ექსპოზიციაში იყო წარმოდგენილი, რაც ხაზს უსვამს მის ინსტიტუციურ აღიარებასა და სტატუსს, როგორც ეპოქალურ დიალოგს  ტრადიციასთან. ეს სკულპტურა  არის ბიბლიური სიუჟეტის თანამედროვე, ეგზისტენციალური რევიზია, სადაც აქცენტი გადატანილია არა უშუალოდ ბრძოლის პროცესზე, არამედ მის შემდგომ მდგომარეობაზე - სიცარიელესა და დაღლილობაზე.

                                                    Rocko Iremashvili’s David in the Permanent Collection at the Georgian National Gallery

ხელოვნების ისტორიაში დავითის ფიგურა ყოველთვის იყო ძალაუფლების, სილამაზისა და ღვთიური ნების გამტარებელი, თუმცა ირემაშვილი ამ ნარატივს სრულიად ცვლის. თუ მიქელანჯელოს დავითი ბრძოლისწინა კონცენტრაცია და იდეალური ანთროპოცენტრიზმია, ხოლო ბერნინისთან იგი დინამიკურ მოქმედებასა და ბაროკულ ექსპრესიაშია ნაჩვენები, ირემაშვილის დავითი ბრძოლის შემდგომ სიცარიელეს განასახიერებს. ავტორი უარყოფს ჰეროიკულ ტრიუმფს და გვთავაზობს „მინორულ ტონალობას“, სადაც ფიგურის ხაზგასმული ასთენიურობა და მოზარდის ფიზიკური მონაცემები მიანიშნებს, რომ გამარჯვება მოიპოვება არა ფიზიკური უპირატესობით, არამედ „მცირეს“ მიერ „ძლევამოსილის“ დაძლევის რთული ფსიქოლოგიური აქტით.

ნამუშევარი შესრულებულია ფიბერგლასში, რაც თავისთავად პოსტმოდერნული ჟესტია. მარმარილოსა და ბრინჯაოსგან განსხვავებით, რომლებიც მარადიულობასთან ასოცირდება, ფიბერგლასი ხაზს უსვამს თანამედროვეობის მყიფე ბუნებას. აკადემიური სიზუსტით შესრულებული ფორმა ამ სინთეტიკურ მასალაში ქმნის ჰიპერრეალისტურ, თითქმის „ხელოვნურ“ ფაქტურას, რაც აძლიერებს შინაარსობრივ ირონიასა და სარკაზმს. ეს მასალა აჩენს განცდას, რომ ჩვენი იდეალებიც ისეთივე ტრანსფორმირებადია, როგორც სინთეტიკური მასალა

სკულპტურაში გამოყენებული ატრიბუტიკა ნამუშევარს ლოკალურ და გლობალურ მნიშვნელობას სძენს. შურდული, როგორც ქართული იდენტობისა და ბაგრატიონთა დინასტიური გერბის ერთ-ერთი მთავარი ნიშანი, აქ გარდაქმნილია ინდივიდუალური და კოლექტიური წინააღმდეგობის მეტაფორად. ის აღქმულია, როგორც ინტელექტუალური იარაღი - ერთადერთი საშუალება გიგანტური, დეფორმირებული ბოროტების დასამარცხებლად.  ეს ელემენტი ეხმიანება იმ ერის ისტორიულ გამოცდილებას, რომელიც მუდმივად იმყოფება გლობალური ამბიციების პირისპირ.

ირემაშვილის დავითის დახუჭული თვალები და დახრილი თავი გამოხატავს იმას, რასაც კლასიკური ხელოვნება ხშირად მალავდა: გამარჯვება მტკივნეულია და მას თან სდევს მძიმე ფსიქოლოგიური ტვირთი. ეს არის მელანქოლიური გამარჯვებულის სახე, რომელიც აცნობიერებს, რომ ბოროტების დამარცხებამ მასში დიდი შინაგანი ენერგია გამოფიტა. სკულპტურა ქმნის სივრცეს, სადაც პირადი ბრძოლა საკუთარ თავთან და გლობალური კონფლიქტი სიკეთესა და ბოროტებას შორის ერთ წერტილში იყრის თავს.

საბოლოო ჯამში, როკო ირემაშვილის დავითი საქართველოს ეროვნული გალერეის სივრცეში არსებობდა არა როგორც სტატიკური ობიექტი, არამედ როგორც კრიტიკული კითხვა იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს იყო გამარჯვებული დღეს. ნამუშევარი არის იმ იმედის მანიფესტაცია, რომლის მიხედვითაც, უთანასწორო ბრძოლაში გადარჩენის ერთადერთი გარანტი სულიერი მდგრადობა და ინტელექტუალური უპირატესობაა. ეს არის მელანქოლიური რეფლექსია თავისუფლებისა და წინააღმდეგობების დაძლევის უნივერსალურ თემებზე, სადაც კლასიკური ფორმა და თანამედროვე ეგზისტენციალური კრიზისი ერთიანდება.

Rocko Iremashvili’s David in the Permanent Collection at the Georgian National Gallery

Alexandra Gabunia, 2026

 

Rocko Iremashvili’s sculpture David (2024, fiberglass) occupies a pivotal discursive position within contemporary Georgian plastic arts. Its year-long inclusion in the permanent exhibition of the Georgian National Gallery signals not only institutional recognition, but also the work’s status as an epochal engagement with the classical tradition. This sculpture proposes a modern, existential re-reading of the biblical narrative, redirecting attention away from the act of combat itself toward its psychological aftermath - namely, states of ontological emptiness and profound exhaustion.

Throughout the history of art, the figure of David has functioned as a semiotic vessel for power, aesthetic perfection, and divine providence. Iremashvili radically disrupts this lineage. Where Michelangelo’s David embodies pre-battle cognitive focus and idealized anthropocentrism, and Bernini’s interpretation captures the kinetic intensity of Baroque action, Iremashvili’s David inhabits the void that follows triumph. Heroic triumphalism is deliberately rejected in favor of a “minor key.” The figure’s pronounced asthenia and adolescent corporeality undermine traditional heroic tropes, suggesting that victory is not secured through physical domination, but through a complex psychological negotiation in which the “small” overcomes the “mighty” at a considerable inner cost.

The work is executed in fiberglass, which in itself constitutes a postmodern gesture. Unlike marble and bronze, which are associated with eternity, fiberglass emphasizes the fragile nature of modernity. The form, rendered with academic precision in this synthetic medium, creates a hyper-realistic, almost 'artificial' texture that amplifies the inherent irony and sarcasm of the content. This material evokes a sense that our ideals are as transformable as the synthetic matter itself

The iconographic elements embedded in the sculpture operate simultaneously on local and universal registers. The sling - an essential marker of Georgian identity and a recurrent motif in Bagrationi dynastic heraldry - is reinterpreted as a metaphor for both individual and collective resistance. It is not presented as an instrument of brute force, but as an intellectual mechanism: the only viable means through which a disproportionate and distorted embodiment of evil may be confronted. In this sense, the work resonates with the historical experience of a nation perpetually negotiating the pressures of global, “Goliath-like” ambitions.

The closed eyes and bowed head of Iremashvili’s David articulate a truth often obscured by classical hagiography: victory itself is traumatic and carries a heavy psychological burden. This is the image of a melancholic victor, acutely aware that the defeat of evil has resulted in an almost total depletion of inner energy. The sculpture opens a conceptual space in which personal, internal struggle converges with global conflict, dissolving the boundary between individual experience and collective historical memory.

Ultimately, within the context of the Georgian National Gallery, Rocko Iremashvili’s David functioned not as a static artifact, but as an ongoing critical inquiry into the contemporary meaning of victory. The work articulates the belief that, within asymmetrical struggle, the primary guarantees of survival lie in spiritual resilience and intellectual primacy rather than physical force. It stands as a somber meditation on universal themes of liberty and resistance, where classical formal discipline and modern existential anxiety converge in a single, cohesive artistic statement.